Etappe 4: Enjil – Errachidia

Richting het zuiden. Volledig uitgewaaid starten wij aan de volgende etappe. Vanwege het slechte weer was er geen briefing geweest en dus was het een en al bouchon bij het eerste checkpoint. Elke keer wanneer je het kamp verliet werd er verplicht gesteld dat je langs het checkpoint zou rijden, met een chip in de auto kon zo iedereen gecontroleerd worden. Na 2 uur waren wij eindelijk “back on the road again”(denk aan het franse accent)!

De wind en het Atlasgebergte

Enjil ligt op een grote open vlakte midden in het Atlasgebergte, dit was onze eerste ontmoeting met het kamp waar wij de komende nachten in zouden slapen. Zo’n 20 nomaden reisden met ons mee om iedere avond met allerlei tenten een centraal plein te creeren. Op dit plein kon je eten krijgen, elkaar ontmoeten, vuur maken en op een groot scherm werd de compilatie van de dag uitgezonden. Het waaide echter zo hard dat er geen een tent omhoog was getrokken en er dit keer alleen wat tentjes voor het eten waren. Je kon elkaar nauwelijks verstaan en om de zoveel tijd vloog er een tent weg die door de wind gegrepen was. Gelukkig is er op dit moment de franse gastvrijheid, wi j werden aangesproken door twee Franse jongens die zich in dezelde ellende begaven. De eerste vraag was uiteraard, Tu bois? Onze eerste Franse vrienden waren gemaakt.

Onze tent is die nacht soms een halve meter  van de grond gekomen en af en toe is een van ons gaan checken of de buitentent er uberhaupt nog wel op zat. De volgende dag kregen wij hetgeen waar we recht op hadden. Zon en onze eerste rit richting het zand.

Etappe 3: Tanger – Enjil(Atlasgebergte)

Zondagochtend 21 Februari, wij worden wakker het is 07:00 en we zijn in Larache. De vorige avond zijn we na de boot naar Larache gereden. Hier was het tentenkamp voor alle teams die zaterdagavond al met de boot waren gegaan. We werden wakker in een grote ellende, het had namelijk de hele avond geregend en iedereen had midden in de nacht zijn tent opgezet. Vele hiervan waren, bleek de volgende dag, hier niet heel erg goed in geslaagd. Het enige wat je op zo’n moment kan doen is gaan. Dit is precies wat wij deden, rechtdoor of ”tout droit”! Na 80 km kwamen wij erachter, mede door de lokale bevolking die ons aanhield, dat wij volledig verkeert aan het rijden waren. In plaats van de autoroute te volgen waren wij de provincie in gegaan en kwamen wij bij wegen die niet meer toegankelijk waren. Bij de 4ltrophy verdwaal  je echter nooit alleen, want 2 andere R4tjes waren ons vanaf het kamp niet meer uit het oog verloren.

We stonden voor onze eerst dillema’s! Hoe komen we terug op de route en waar gaan we tanken? Met in het achterhoofd dat je als tourist genept kunt worden met water in de benzine(hier had de organisatie voor gewaarschuwd). Onze oplossing: Niet luisteren maar gewoon doen! We hebben zoveel mogelijk getankt en hebben na veel heen en weer gevraag ons gevoel gevolgd en zijn weer rechtdoor gereden. Uiteindelijk hield dit in dat wij de eerste ochtend al volledig kennis gemaakt hadden met Marokko. Wegen met alleen maar gaten, busjes onmogelijk hoog volgeladen, paard en wagen, markt op de autoweg, de mannencultuur en de steden in de provincie. Wat een verschil met Europa!

Uiteindelijk hebben wij de de autoroute bereikt en was het vanaf daar een koud kunstje om Fes te bereiken, we zaten immers weer op de normale route. Vanaf hier zouden wij weer afdalen naar het zuiden en dus het Atlasgebergte in gaan. Het noorden van Marokko is heel erg groen en lijkt veel meer op het klimaat wat ook in Spanje heerst, dit komt door alle regenval uit de wolken die het gebergte over moeten. Het langzaam hoger komen en dus wetende dat de woenstijn eraan zat te komen maakte dit een hele gave dag.

De generale briefing en de boot naar Tanger

Het heilig boek voor de komende week is het route boek, oftewel The Roadbook. Vanaf de generale briefing in Algeciras is dit nu onze wegwijzer in Marokko. Aangekomen op het terrein is het een groot feest en druppelt er elke minuut weer een groep met R4tjes binnen. Om ons heen wordt duidelijk dat er veel mensen in groepen meedoen, zij ontmoeten elkaar allemaal weer op het terrein. Iedereen is zijn auto aan het prepareren voor de tocht naar Marokko, andere banden, motor controleren, lampen erop etc. Sommige auto’s liggen volledig uit elkaar en worden rustig weer in elkaar gezet, de technische ondersteuning die hierbij helpt blijkt heel erg uitgebreid te zijn. Er zijn twee grote woestijn trucks en allerlei technische studenten die zorgen dat alle auto’s weer mee kunnen rijden. De directeur van de organisatie Jean Jacque geeft een uitgebreid verhaal over de komende week, voor ons is dit redelijk aanpoten omdat het natuurlijk weer allemaal in het Frans gaat. De organisatie blijkt uiteindelijk uit 30 studenten en 22 medewerkers te bestaan. Onder de medewerkers bevindt zich medisch, technisch en organisatorisch personeel. De studenten zijn allemaal voor het logistieke werk.

Een derde van alle teams gaat dezelfde avond met de boot richting Tanger en zal slapen in Larache, de rest zal de volgende ochtend om 07:00 uur gaan. Team 666, wij dus, zit bij het deel dat zaterdagavond al met de boot gaat en daarna dus nog een stuk zal moeten rijden. Het feest kan beginnen. Om 17:00 moeten we bij de haven van Algeciras in de rij staan. Hier is het een groot feest, de eerste 400 Renaultjes staan in de rij om de boot op te gaan. Iedereen wil laten weten welke bijzondere toeter of lampen hij op zijn auto heeft en laat dit dan ook graag horen of zien.

Die nacht vertrekken we rond 22:00 uur richting Tanger, de bootreis doet er ongeveer 3,5 uur over. Maar rond 02:00 rijden wij eindelijk als laatse R4 de boot af. Wij zijn in Marokko!

Etappe 2: Afdaling door Spanje

“Back on the road again”, dit is wat twee Franse jongens in hun beste Engels tegen elkaar schreeuwde toen we wegreden uit Parijs. Wij lachten vrolijk met elkaar om het heerlijke Franse accent, maar besefte ons ook dat de rit lang was. Ons volgende checkpoint was Algerciras, hier moesten wij ons zaterdag  tussen 09:00-15:30 uur aanmelden. Vanaf het vertrek in Parijs is ongeveer 2000km. De komende dagen zouden er op het traject Parijs-Algerciras alleen maar R4tjes te zien zijn. Het idee sameen met 1200 andere auto’s naar een plek toe te rijden, geeft redelijk veel broederschap op de weg. Er werd altijd getoertert en gezwaaid wanneer je elkaar passeerden en bij iedere bezinepomp werd er aan elkaar gevraag waar men vandaan kwam en hoe de auto het hield. Onze eerste overnachting was in Bordeaux, hier streken meerdere R4tjes neer die ook uit Parijs vertrokken waren. De volgende dag was ons plan om veel kilometers af te leggen en dus op tijd te beginnen. We reden rond 8:00 uur in de morgen weg en hebben tot 24:00 doorgereden. Deze dag hebben wij zo’n 1200 km afgelegd en belanden wij 100km onder Granada. We waren nog maar 300 km van Algerciras verwijderd!

De aankomst in Algerciras was heel erg gaaf. Nadat wij twee dagen non-stop op de snelweg hadden geleefd kwamen wij nu weer met alle deelnemers op een plek terecht. Dit was het moment dat wij voor het eerste met alle 2400 deelnemers zouden zijn. Die middag kregen wij het Roadbook in onze handen en werd duidelijk wanneer de boot naar Tanger(Marokko) zou vertrekken. In totaal waren er drie extra boten gereserveerd, om zo alle 1200 auto’s naar Marokko te verschepen!

Etappe 1: Het vertrek in Parijs, Stade de France!

Op donderdagochtend 18 februari was het zo ver, wij moesten ons om 07:40 aanmelden bij het Stade de France in Parijs. Die ochtend waren wij vertrokken vanaf Leiden. Bij de aankomst werd de gehele auto gecontroleerd. De stickers kwamen op de auto, eindelijk ons befaamde nummer! Alle voorzorgs-maatregelen werden besproken, brandblusser, alarmpijlen, trekhaken etc. Daarna het daadwerkelijke inschrijven, daar bleek al snel dat wij de enige Nederlanders waren. We werden met open armen ontvangen, vanaf nu was het voor ons alleen nog maar frans praten. Er bleek één ander Duits team te zijn en verder zo’n 20 Belgische team’s. Alle andere teams, zo’n 1178, kwamen uit Frankrijk! De gehele ochtend stroomden er R4tjes het terein op! Wij hebben de Marokaanse ligbedden opgezocht, die waren opgesteld in het stadion, om ons mentaal voor te bereiden op de komende dagen! Hier werd voor ons de verhouding onder de deelnemers duidelijk, 60% jongen 30% meisje en 10% gemixt.

Die middag zouden wij rond 15:30 vertrekken en beginnen aan onze twee dagen durende toch naar Algerciras, het zuidelijkste puntje van Spanje. Vanaf Parijs is dit ongeveer 2000km. Rustig beginnen dus maar! Na de speech van Jean Jacque Rey(hoofd van de organistaie), was het c’est parti!  Via de telefoon werd er afgeteld en we vertokken te gelijker tijd met Bordeaux, de andere startplaats voor team’s uit Zuid-Frankrijk. Met 600 renaultjes door Parijs is wel een van de vetste dingen die ik ooit heb gezien!

Wij hebben het gehaald!

Nog steeds kapot van het avontuur van de laatste twee weken, typen wij weer het eerste bericht voor de site. Wij hebben nergens de mogelijkheid kunnen vinden om op het internet te komen. Daarnaast is onze camera bij het betreden van de woestijn kapot gegaan. We hebben heel veel wegwerp camera’s gebruikt dus sommige foto’s zullen wat later op onze site verschijnen. De komende paar dagen zullen wij zoveel mogelijk van ons avontuur op de site laten zien. Het was echt een geweldige belevenis!

Dus blijf ons volgen!

De stickers zitten erop!

Vandaag hebben wij de hele dag gewerkt aan het opplakken van de stickers. Zie het resultaat!

De eerste stickers en een interview!

Een week geleden hebben wij alle stickers besteld, de eerste stickers zitten nu op de auto en morgen volgt de rest. Daarnaast  hebben wij officieel bericht gekregen van de organisatie wanneer wij ons moeten inschrijven, op 18 februari om 7:40 bij het Stade de France in Parijs. Lekker vroeg en samen met honderd andere R4tjes. Wij zijn er klaar voor en hebben er zin in!

Daarnaast hebben wij een week geleden een interview met de Nrc Next gehad, deze zal naar alle waarschijnlijkheid dinsdag in de krant staan.

Albertus doneert kleding

Studentenvereniging Albertus Magnus heeft ons 20 kg aan sportkleding gegeven, dit zullen wij ook in Marokko gaan doneren. Albertus Bedankt!